REHABILITACJA

ZWIERZĄT

NOWY DZIAŁ USŁUG

 
AKCJE I PROMOCJE

OGÓLNOPOLSKI DZIEŃ STERYLIZACJI ZWIERZĄT
Co roku w m-cu marcu gabinet bierze udział w Ogólnopolskim Dniu Sterylizacji Zwierząt w akcji tej mamy promocyjne ceny na zabiegi sterylizacji i kastracji, wiadomości o zaletach tych zabiegów i wskazówki jak przygotować naszego pupila do zabiegu w dziale kącik porad (prosimy o wcześniejsze rezerwowanie terminów zabiegów).

UŚMIECH PUPILA
Co roku w m-cu czerwcu gabinet bierze udział w akcji UŚMIECH PUPILAudzielamy darmowych porad i konsultacji stomatologicznych , do wizyty zawsze miły upominek i smakołyk dla naszego pupila.

 

PROGRAM REGULACJI NARODZIN
Akcja dzięki której zmniejszamy populację kotów i psów zdolnych do rozrodu, w każdą ostatnią środę miesiąca zabiegi sterylizacji i kastracji są tańsze o 20 % (prosimy o wcześniejsze rezerwowanie terminów zabiegów).

ZWW (złap, wysterylizuj, wypuść)
Akcja dzięki której zmniejszamy populację bezdomnych psów i kotów poprzez ich kastrację i sterylizację. Wskazówki w dziale kącik porad.

KĄCIK PORAD | KALENDARZ SZCZEPIEŃ PSÓW


 

3-5 tydzien: odrobaczanie

5-6 tydzień: szczepionka przeciw nosówce i parwowirozie

9 tydzień: szczepionka wieloważna uodporniajaca na:

  • nosówkę
  • parwowiroze
  • parainfluenze
  • leptospiroze
  • adenowirozę typ 2
  • hepatitis
  • coronawirozę
  • odrobaczanie

12 tydzień j.w

14 tydzień: szczepionka przeciw wściekliźnie + odrobaczanie

PADACZKA
WSTĘP

Padaczka to schorzenie, którego istotą jest występowanie okresowo powtarzających się napadów padaczkowych, które mogą przybierać różne formy - od typowych drgawek ogarniających całe ciało do trudno zauważalnych delikatnych drżeń mięśni i zmian w zachowaniu. Pomiędzy tymi napadami zwierzę jest pozornie zdrowe, nie ma żadnych niepokojących objawów i zachowuje się zupełnie normalnie. Choroba występuje zarówno u psów jak i u kotów, u tych ostatnich jest jednak o wiele rzadsza.


NAPAD PADACZKOWY
Napad padaczkowy jest wynikiem powstania tzw. ogniska padaczkowego czyli nieprawidłowego, nadmiernego wyładowania bioelektrycznego (pobudzenia) w komórkach nerwowych mózgu. Każdy taki napad składa się z trzech faz.

FAZA I
Pierwsza faza napadu zwana fazą zwiastunową lub tzw. aura trwa od kilku minut do kilku godzin. Charakterystyczna jest tutaj zmiana zachowania zwierząt - stają się one pobudzone, niespokojne, poruszają się bez celu, chodzą w kółko po pokoju. Jedne szukają kontaktu z właścicielem, inne, przeciwnie - unikają towarzystwa, chowają się w spokojne i ciemne miejsce.
Bardzo często obserwuje się nadmierne ślinienie czy ciągłe oblizywanie się. Czasami objawy tej fazy bywają tak subtelne, że są trudne do zaobserwowania, a czasem wręcz niezauważalne dla
właścicieli.

FAZA II
Ten okres nazywamy fazą właściwego napadu. Występuje ona bezpośrednio po fazie zawiastunowej i może przebiegać bardzo różnie, zależnie od rodzaju ataku padaczkowego. Ogólnie wyróżnia się 2 rodzaje ataków (napadów) padaczkowych:
1. Atak padaczkowy mały (tzw. petit mal)
Nazywany jest inaczej atakiem bezdrgawkowym. Ten rodzaj napadu ma lekki przebieg, trwa bardzo krótko (czasami są to tylko sekundy). Może on polegać na: nagłym pojawieniu się nieprawidłowych, niewielkich ruchów np. drgań mięśni twarzy czy kończyn. Zwierzę jest cały czas przytomne i zachowuje się normalnie, nagłej zmianie zachowania zwierzęcia, które zaczyna
wykonywać dziwne ruchy przypominające np. "łapanie muchy", nagłej utracie świadomości, w czasie której pies czy kot nie reaguje na otoczenie - sprawia wrażenie "nieobecnego". Zwierzę jest cały czas przytomne, nie występują ani drgawki ani tiki czy drgania mięśniowe. Po krótkiej chwili pies czy kot znowu zachowują się normalnie.
2. Atak padaczkowy duży (tzw. grand mal)
Jest to atak drgawek (konwulsji) i jest to najczęstszy typ napadu padaczkowego u zwierząt. Objawia się nagłą utratą przytomności z jednoczesnym gwałtownym, silnym skurczem wszystkich mięśni ciała. Zwierzę pada na bok, często wydając z siebie dźwięki (wycie, piszczenie, szczekanie, miauczenie), jest nieprzytomne, nie widzi ani nie słyszy właściciela.
Pojawiają się silne drgawki całego ciała, "kłapanie" szczękami, nieskoordynowane ruchy kończyn. Częsty jest obfity ślinotok, czasami także wymioty. Cały atak trwa od kilkunastu sekund do kilku minut.

FAZA III
Tą fazę nazywamy fazą końcową a jej przebieg i czas trwania ściśle zależy od rodzaju ataku jaki miał miejsce w czasie fazy drugiej. W przypadku ataków typu petit mal, trzecia faza może być praktycznie nie zauważalna. Zwierzę jest zdezorientowane czasem także osłabione. Trwa to tylko krótką chwilę. Natomiast u zwierząt, u których doszło do napadu typu grand mal, faza końcowa może trwać od kilku godzin do kilku dni. Początkowo zwierzę jest zdezorientowane, osłabione, ma kłopoty ze wstaniem i poruszaniem się. Bardzo często dochodzi do bezwolnego oddawanie kału i moczu. Potem stopniowo powraca pełna świadomość, zwierzę zaczyna normalnie poruszać się i zachowywać. Czasami przez jakiś czas ma zmieniony apetyt i pragnienie. Niekiedy okres ten może trwać stosunkowo długo i przebiegać wyjątkowo ciężko - zwierzę jest długo bardzo osłabione i zdezorientowane, nie je ani nie pije. Zdarzają się również komplikacje związane z układem krążenia czy układem nerwowym np. niedowłady kończyn, występowanie ślepoty (pies wpada wtedy na meble, ściany i inne przeszkody). Zaburzenia nerwowe są jednak okresowe i ustępują po kilku minutach lub godzinach, a w skrajnych przypadkach po kilku dniach.
STAN PADACZKOWY (status epilepticus)
Stan padaczkowy to szczególna forma napadu padaczkowego, w czasie której występują albo przedłużone (trwające ponad 10 minut) albo powtarzające się w krótkich odstępach czasu (co
kilka sekund lub minut) silne ataki padaczkowe typu grand mal. Stan ten jest zagrożeniem dla zdrowia oraz życia zwierzęcia i wymaga szybkiej pomocy weterynaryjnej.
RODZAJE PADACZKI
Rozróżniamy dwa rodzaje padaczki:
Padaczka idiopatyczna (młodzieńcza)
Występuje ona u zwierząt młodych - pierwszy atak pojawia się najczęściej pomiędzy 1-5 rokiem życia i jest to atak typu grand mal. Przyczyną powstawania napadów jest najprawdopodobniej wrodzone zaburzenie czynności mózgu. Ten rodzaj padaczki występuje przede wszystkim u psów i szczególnie zagrożone są następujące rasy:
beagle,
owczarki belgijskie,
szpic wilczy,
collie,
jamniki,
pudle,
owczarki niemieckie,
setery,
golden retriever,
labrador retriever,
spaniele,
Siberian Husky,
Alaskan Malamute
Ponieważ schorzenie to jest dziedziczne, psy i koty z padaczką idiopatyczną nie powinny być dopuszczone do rozrodu.

Padaczka wtórna Jest to najczęstszy rodzaj padaczki u kotów, ale występuje także u psów. Przyczyną powstawania napadów jest zniszczenie jakiegoś fragmentu mózgu wywołane np. chorobami zakaźnymi, zapaleniem, urazem, wylewem krwi czy guzem nowotworowym. Ten rodzaj padaczki przebiega często jako atak typu petit mal.
DRGAWKI NIEPADACZKOWE
Przyczyną napadu drgawek może być nie tylko padaczka. Istnieje kilka innych sytuacji, przy których może dojść do zaburzenia czynności mózgu i wystąpienia ataku drgawek, które nazywamy wtedy drgawkami niepadaczkowymi:
zbyt niski poziom glukozy (cukru) we krwi, który zdarza się w przypadku cukrzycy,
obniżenie stężenia tlenu (niedotlenienie) - wywołane np. anemią, chorobami serca, utrudnionym oddychaniem, obniżony poziom wapnia we krwi u suk po porodzie i w okresie karmienia, tzw. tężyczka poporodowa, choroby nerek np. ich przewlekła niewydolność u psów i kotów,
choroby wątroby, niedoczynność tarczycy u psów, choroby zakaźne np. białaczka i FIV u kotów, nosówka u psów, zatrucia np. czekoladą, płynem chłodniczym (glikol etylenowy), strychniną, gorączka i udar cieplny, niektóre leki np. ibuprofen, metronidazol, silne zarobaczenie (przede wszystkim u szczeniąt i kociąt), niedobory witaminy B1 u kotów.


ROZPOZNAWANIE PADACZKI


Pojawienie się pierwszego napadu padaczkowego, nawet bardzo silnego, nie pozwala na stwierdzenie, że pies czy kot cierpi na padaczkę. Przede wszystkim trzeba najpierw określić, czy
napad miał na pewno charakter padaczkowy. Bardzo pomocne są tutaj informacje dotyczące samopoczucia zwierzęcia w ostatnim czasie, przebytych chorób, możliwości zetknięcia się z trucizną, dokładny opis zarówno samego ataku jak zachowania się zwierzęcia przed i po nim. Wskazówką dla lekarza mogą być również okoliczności poprzedzające napad, takie jak np. burza
czy wybuchy petard. Następnie przeprowadza się dokładne badanie zwierzęcia oraz wykonuje podstawowe badania krwi i moczu, które pozwolą na wykrycie ew. chorób nerek czy wątroby, cukrzycy. Jeśli istnieje podejrzenie chorób serca przeprowadza się badanie kardiologiczne.
Jeśli przeprowadzone badania i testy nie odbiegają od normy, a samopoczucie psa czy kota jest dobre i nie wystąpił kolejny atak, możemy podejrzewać, że zwierzę cierpi na padaczkę. Aby potwierdzić to rozpoznanie musimy, niestety, poczekać na kolejny napad - rozpoczęcie leczenia już po pierwszym ataku jest błędem, ponieważ u części zwierząt drugi napad nigdy się nie zdarzy. Obecnie nie ma niestety testu pozwalającego wykryć padaczkę - chorobę rozpoznaje się po wystąpieniu drugiego i kolejnych ataków, jeśli wykluczone zostały inne schorzenia, które moga wywołać drgawki.


LECZENIE
Rozpoczęcie leczenia lekami przeciwpadaczkowymi rozważa się dopiero po wystąpieniu przynajmniej dwóch ataków padaczki lub jeżeli doszło do serii ataków w ciągu bardzo krótkiego okresu czas (np. jednego dnia). Przede wszystkim należy zastanowić się, czy istnieje konieczność podawania tych leków. Jeśli ataki występują rzadziej niż co 3-4 miesiące lub jeśli są one typu petit mal bardzo często nie ma sensu podawanie leków, ponieważ ich skutki uboczne będą groźniejsze dla zdrowia zwierzęcia niż same napady padaczkowe. Po drugie, należy pamiętać, że padaczka jest chorobą nieuleczalną i podawane leki mają jedynie na celu wydłużenie okresu pomiędzy kolejnymi napadami, skrócenie czasu ich trwania oraz złagodzenie ich przebiegu. Leki przeciwpadaczkowe podawane są w formie tabletek, najczęściej 2 lub 3 razy dziennie. Najpopularniejszym i bardzo skutecznym lekiem stosowanym w leczeniu padaczki u zwierząt jest fenobarbital, a u kotów także diazepam. Oba te leki mają lekkie działanie nasenne, dlatego na początku terapii zwierzęta mogą trochę więcej spać i mniej chętnie poruszać się. W terapii epilepsji stosuje się także bromek potasu, lewetyracetam (Keppra), felbamat i zonizamid. Mogą one być podawane pojedynczo lub w kombinacji z fenobarbitalem lub diazepamem. Aktualnie nie stosuje się już fenytoiny czy prymidonu (Mizodin) ze względu na ich dużą nieskuteczność.Dobranie odpowiedniej dawki leków jest często bardzo trudne, ponieważ u każdego psa czy kota lek działa trochę inaczej i dopiero metodą prób i błędów można zorientować się, jaka dawka leku jest skuteczna. W przypadku fenobarbitalu od samego początku leczenia powinno okresowo wykonywać się badanie określające poziom leku we krwi. Wynika to z faktu, że dawka toksyczna leku jest tylko dwukrotnie wyższa od dawki leczniczej.
Dlatego nie należy oczekiwać, że od momentu podania pierwszej tabletki nie pojawią się więcej ataki. Niestety, musi minąć kilka tygodni, a czasem nawet miesięcy, zanim ustalona zostanie odpowiednia dawka leków. Po kilku-kilkunastu tygodniach terapii, jeśli lek działa a ataki nie występują, staramy się stopniowo zmniejszać ilość leku aż do uzyskania minimalnej, skutecznej dawki. Potem, po jakimś czasie, organizm zwierzęcia "przyzwyczai się" do leków i w pewnym momencie, zwykle po 1-2 latach, niezbędne będzie ponowne podniesienie ich dawki.W czasie terapii padaczki ogromnie ważne jest, aby nie przerywać leczenia i podawać regularnie tabletki, nawet jeśli od bardzo dawna nie występujś napady! Nagłe odstawienie leku bardzo często prowadzi do pojawienia się ciężkiego napadu padaczkowego! Leki przeciwpadaczkowe wywołują u niektórych zwierząt skutki uboczne. Jedynym z najczęstszych, występujących przy podawaniu niemal każdego leku, jest zmniejszona aktywność zwierzęcia. Jest to jeden z tych efektów terapii epilepsji, który trzeba zaakceptować, gdyż wynika on z przeciwdrgawkowego działania preparatów. Fenobarbital powoduje u psów znaczne podniesienie poziomu tzw. enzymów wątrobowych, a w niektórych przypadkach może być toksyczny dla wątroby, doprowadzając do jej uszkodzenia. Pierwszymi objawami są zwiększone pragnienie oraz oddawanie dużych ilości moczu. Natomiast u kotów fenobarbital zwiększa
apetyt i wywołuje zmiany w obrazie krwi (zmniejszenie liczby białych krwinek i płytek krwi). Innym, mniej groźnym skutkiem terapii przeciwdrgawkowej może być zapalenie skóry u kotów.
Bromek potasu może powodować okresowe wymioty i spadek apetytu u psów. W rzadkich przypadkach może dojść do poważnego zapalenia trzustki. U kotów długotrwałe podawanie bromku potasu może doprowadzić do rozwoju astmy. Natomiast nowsze leki, zonizamid i lewetyracetam, o wiele rzadziej wywołują skutki uboczne. Ze względu na wymienione działania uboczne leków, zaleca się wykonywanie okresowych, kontrolnych (co 4-6 miesięcy)
badań krwi. Określa się w nich m.in. poziom kwasów żółciowych, który pozwala na ocenę funkcji wątroby oraz liczbę poszczególnych krwinek i płytek krwi. Jeśli badania odbiegają od normy, zmienia się stosowane leki na inne lub redukuje ich dawki.
W CZASIE ATAKU... Zachowaj spokój. Usuń wszystkie przedmioty, o które zwierzę może się uderzyć np. krzesła, stół itp. Nie dotykaj zwierzęcia - jest ono nieświadome Twojej obecności, nie słyszy Cię ani nie widzi, a próby np. wyciągania języka z pyska mogą zakończyć się dotkliwym pogryzieniem. Wbrem powszechnie panującej opinii, nie jest możliwe aby pies czy kot udusił się czy połknął własny język. Obserwuj uważnie zwierzę. Jeśli napad trwa ponad 10 minut lub jeśli następuje jeden atak po drugim - musisz udać się do lekarza weterynarii. U Twojego psa czy kota doszło bowiem do Status epilepticus, który stanowi zagrożenie dla jego zdrowia i życia. Jedynym sposobem przerwania go jest dożylne lub doodbytnicze podanie leków hamujących drgawki.*
Lekki napad padaczkowy nie jest wskazaniem do natychmiastowej wizyty w lecznicy weterynaryjnej. Lepiej poczekać, aż zwierzę uspokoi się, poczuje się lepiej i dopiero wtedy skontaktować się z lekarzem prowadzącym.
*Praktycznie każdy właściciel psa czy kota chorego na
padaczkę powinien mieć w domu 1 czy 2 opakowania diazepamu w
postaci tzw. wlewki doodbytnicznej. Jest to najszybszy,
najbezpieczniejszy i najskuteczniejszy sposób na zatrzymanie
lub osłabienie ataków padaczkowych.
W Polsce dostępne są dwa preparaty (Relsed i Diazepam
RecTubes), które można kupić w aptece na receptę otrzymaną od
lekarza weterynarii.

PADACZKA A NARKOZA

Jeśli zachodzi taka potrzeba, to zarówno psy jak i koty chorujące na padaczkę mogą być bezpiecznie znieczulone ogólnie (poddane "narkozie"). Padaczka nie jest w żadnym wypadku przeciwwskazaniem do znieczulenia zwierzęcia, które wymaga zabiegu chirurgicznego czy np. profilaktyki stomatologicznej (czyszczenie kamienia nazębnego). Faktem jest jednak, że znieczulenie takiego pacjenta wymaga zastosowania odpowiednich dawek leków, wiedzy, których leków stosować nie wolno oraz odpowiedniego przygotowania do zabiegu.
Większość zwierząt chorujących na padaczkę przyjmuje leki, które mogą potencjalnie zmieniać funkcjonowanie wątroby. Dlatego istotne jest aby przed planowanym znieczuleniem wykonać ogólne badania krwi (morfologia, albuminy, białko całkowite, Alat, Aspat, AP, GGT, Bilirubina, mocznik, kreatynina), które pozwalają na ocenę pracy wątroby, nerek i ogólnej kondycji psa czy kota. Jeśli istnieje taka potrzeba, to oczywiście wykonuje się bardziej szczegółowe badania krwi czy też np. badanie ultrasonograficzne wątroby, ale zwykle nie jest to konieczne.
Leki podawane w leczeniu padaczki mają działanie lekko uspokajające i nasenne. Ma to znaczenie podczas wyboru dawek leków które stosujemy do znieczulenia ogólnego zwierzęcia. W większości przypadków konieczna jest redukcja dawek leków ponieważ ich działanie nakłada się na działanie leków podawanych z powodu padaczki. Nie dotyczy to jednak wszystkich leków, ale dokładną wiedzę na ten temat posiada lekarz znieczulający pacjenta chorego na padaczkę. Są także leki, których stosowanie jest albo bezwzględnie albo względnie przeciwwskazane u zwierząt z padaczką. Lekami bezwzględnie przeciwwskazanymi są ketamina i enfluran, natomiast względnie przeciwwskazane są acepromazyna i halotan (wyrażenie "względnie przeciwwskazane" oznacza, że w pewnych sytuacjach można tych leków użyć, choć najlepiej jest ich stosowania unikać). Podczas znieczulenia każdy pies czy kot, także ten z padaczką musi mieć stale kontrolowaną głębokość znieczulenia (aby nie była zbyt duża co grozi zapaścią krążenia ani zbyt płytka, co grozi tym, że zwierzę odczuwa ból i/lub jest świadome bycia operowanym) oraz stale monitorowane parametry życiowe takie jak ciśnienie krwi (jako że spadek ciśnienia to najczęstsze a zarazem bardzo groźne powikłanie podczas (narkozy), saturację (parametr pośrednio mówiący nam o ilości tlenu we krwi) oraz oddychanie (najlepiej za pomocą kapnografu). W trakcie zabiegu i bezpośrednio po nim powinny być podawane dożylne płyny oraz tlen. Ponieważ u psów czy kotów z padaczką zawsze istnieje ryzyko wystąpienia ataku padaczkowego, bardzo ważne jest aby pod ręką, gotowe do natychmiastowego użycia były leki hamujące drgawki (najczęściej poleca się diazepam lub midazolam). Jako że leki te najlepiej i najszybciej działają po podaniu dożylnym, pacjent chorujący na padaczkę musi mieć przed znieczuleniem ogólnym założony wlewnik (kateter) do żyły, który umożliwia w razie konieczności natychmiastowe podanie leków. Znieczulenie ogólne pacjenta chorującego na padaczkę jest zatem jak najbardziej możliwe, wymaga tylko odpowiedniego przygotowania zwierzęcia, a ze strony lekarza - doświadczenia anestezjologicznego, a także niezbędnych leków i sprzętu monitorującego.

Szczepionka dla psów przeciwko BORELIOZIE

(chorobie z Lyme)

Co to jest borelioza?

Borelioza jest chorobą ludzi i psów. To bakteryjna choroba zakaźna przenoszona przez kleszcze. Głównym czynnikiem zakaźnym boreliozy są niewielkich rozmiarów bakterie (borelie) przypominające swym wyglądem korkociąg, opisywane w literaturze fachowej jako krętki Borrelia burgdorferi. Ich głównym nosicielem w Polsce jest szeroko rozpowszechniony kleszcz pastwiskowy

Borelioza rozwija się najczęściej dopiero po upływie kilku dni, a nawet tygodni od momentu ukąszenia przez kleszcza. Początkowo jej objawy są słabo widoczne i typowe dla wielu innych chorób infekcyjnych, występuje: osłabienie, utrata apetytu, gorączka. Dopiero kolejne symptomy, tj. zapalenia stawów nasuwają podejrzenie boreliozy. Objawy te stwierdza się zmiennie, w różnych stawach, ale głównie dotyczą one stawów przednich i tylnych kończyn, które ulegają obrzmieniu i stają się bardzo bolesne.

Skutkiem tego chory pies zaczyna kuleć, co jest najbardziej zauważalne podczas wstawania. W miarę trwania choroby uszkodzeniu mogą ulegać również: układ nerwowy, serce, nerki i inne narządy zwierzęcia. Borelioza jest wprawdzie chorobą uleczalną, jednakże jej leczenie jest długotrwałe i kosztowne.

Kiedy i gdzie pojawia się zagrożenie zakażeniem?

Ryzyko zakażenia boreliozą istnieje praktycznie wszędzie tam, gdzie występują kleszcze.

W większości miejsc, co trzeci kleszcz jest nosicielem borelii. Kleszcze bytują głównie w lasach liściastych i mieszanych, na polnych duktach, porośniętych bujną trawą, w okolicach miejskich parków i przydomowych ogródkach. Sezon na kleszcze trwa od marca do października, a jego maksymalne nasilenie przypada w okresie wiosny i jesieni. Zagrożone nimi są wszystkie psy przebywające na obszarze bytowania kleszczy.

Cykl rozwojowy kleszczy

Po wykluciu się z jaja, kleszcze przechodzą przez stadia larwy i nimfy zanim osiągną postać dorosłego pasożyta. Każde ze stadium do swego dalszego rozwoju wymaga posiłku z krwi, co w odniesieniu do larw i nimf odbywa się głównie kosztem leśnych i polnych myszy, które będąc nosicielami borelii (same nie chorują na boreliozę), przekazują je młodym kleszczom.

Kiedy zakażony krętkami kleszcz przyssie się do psa, borelie przemieszczają się do ślinianek pasożyta. W czasie aktu ssania krwi kleszcz wprowadza swoją ślinę do skóry psa zakażając go boreliami. Im dłużej trwa ssanie krwi, tym bardziej rośnie ryzyko zakażenia.

Psy zakażone w warunkach naturalnych nie są chronione przed nową infekcją

Psy zakażone w warunkach naturalnych – w odróżnieniu od psów szczepionych – nie posiadają dostatecznej ilości przeciwciał chroniących przed kolejną infekcją, mogą zatem ulegać wielokrotnym zakażeniom. Chore psy można poddać antybiotykoterapii, jednakże leczenie takie jest zwykle długotrwałe i nie zawsze skuteczne. Po wyleczeniu zwierzęcia, nawet po kilku latach może dojść do ponownego zachorowania.

SZCZEPIONKA

Dostępna na polskim rynku szczepionka  zawiera europejski szczep krętków Borrelia burgdorferi sensu stricto i jest przeznaczona wyłącznie dla psów. To właśnie ten szczep zarazka jest odpowiedzialny za wywoływanie głównych objawów boreliozy u psów (zapalenia mięśni i stawów).

Szczepionka ta została wszechstronnie przebadana pod względem skuteczności i bezpieczeństwa. Jej wyjątkowość polega na tym, że podczas aktu zasysania krwi kleszcze pobierają przeciwciała przeciwko krętkom od szczepionego psa. Na skutek czego krętki obumierają już w organizmie kleszcza i nie przedostają się do organizmu psa. Tym samym dalsze nosicielstwo borelii zostaje zahamowane.

Szczepienie psów przeciwko boreliozie

Szczepienie przeciwko boreliozie ma na celu zapobieganie zachorowaniom psów na tę chorobę. Mogą mu być poddawane zarówno psy dorosłe – włącznie z ciężarnymi sukami – jak również szczenięta, od 12 tygodnia życia.

A) Szczepienie podstawowe

Uzyskanie u Twojego psa pierwotnej ochrony immunologicznej przeciwko boreliozie wymaga podania – w odstępie od 3 do 5 tygodni – dwóch dawek szczepionki:

  • 1) szczepienie w wieku od 12 tygodni,

  • 2) szczepienie od 3 do 5 tygodni po pierwszym szczepieniu.

B) Szczepienia przypominające

Celem podtrzymania ochrony immunologicznej należy poddać psa ponownemu szczepieniu, najpóźniej 1 rok po szczepieniu podstawowym.

Kolejne szczepienia przypominające należy przeprowadzać regularnie w odstępach 1-rocznych.

Optymalny moment szczepienia

Borelioza przenoszona jest przez kleszcze, dlatego niebezpieczeństwo zakażenia zależy od aktywności tych pasożytów. Kleszcze są pajęczakami wrażliwymi na niskie temperatury i zimującymi w stanie odrętwienia, np. w warstwie opadłych liści w ściółkach leśnych. Z nastaniem pierwszych cieplejszych dni wiosennych pojawiają się i szukają nowego żywiciela.

W celu optymalnego zabezpieczenia psa poprzez szczepienie ochronne, zaleca się ustalenie terminów szczepienia przed początkiem sezonu kleszczy.

Terminy te mogą różnić się znacznie pomiędzy poszczególnymi regionami Polski, nawet o kilka tygodni. Lekarze weterynarii znają lokalne uwarunkowania i chętnie udzielą informacji na ten temat.

Które psy należy koniecznie szczepić przeciwko boreliozie?

Wszystkie narażone są na ryzyko zakażenia, a w szczególności psy przebywające w okolicach lesistych.

Gabinet Weterynaryjny 'CENTAUR', ul. Dominikańska 1, 37-100 Łańcut, tel./fax: (0-17) 225 2125, tel. kom. 502 667 895
web design & hosting INTERmedi@